"Ophouden met schilderen zal ik nooit. Het is mijn uitlaatklep, zonder dat ga ik dood van binnen."

Iris van Dongen leest geen kranten en kijkt niet naar het tv- nieuws. Ze crexc3xabert het liefst haar ideale wereld om zich heen. Een wereld van muziek en mooie tekeningen. "Ik ben absoluut niet gexc3xafnteresseerd in politiek en mijn werk is niet maatschappelijk gexc3xabngageerd. In die zin vind ik mezelf hopeloos ouderwets." Ze tekent in klein en groot formaat, schildert op doek en paneel, maakt beelden in brons en ontwerpt kleine sculptuurtjes van zeep en gips. Ook beschildert ze oude foto's waarop vrouwen zijn afgebeeld. Die foto's geven aanleiding tot fantaseren over het leven dat deze vrouwen hebben geleid. 
Wanneer ze werkt moet haar atelier opgeruimd zijn en een serene sfeer hebben. Ze leeft dan afgesloten van de wereld in haar eigen verzonnen toestand. "Mijn atelier is een verzamelplaats voor mijn gedachtekronkels die alle kanten opgaan." Haar behoefte om vast te houden aan haar eigen wereld komt voort uit haar jeugd. "Ik herinner me de weilanden achter ons huis waarin ik met mijn vriendin speelde. Thuis keken we 's avonds nooit televisie. We luisterden naar muziek. Er hing een goede sfeer. Ik vond het fijn om met mijn ouders en mijn zusje in de tuinkamer te knutselen."

Haar belangstelling voor tekenen ontstond in haar ouderlijk huis in Brabant. Haar vader was kunstverzamelaar. "De muren van ons huis hingen vol met kunstwerken. Die beelden hebben mij vast gexc3xafnspireerd. Ik kan me een paar schilderijen nog goed herinneren. Zoals een schilderij van Theo L'Hermines waarop een groene vrouw was afgebeeld voor wie ik altijd bang was en een schilderij van Clary Mastenbroek omdat daar veel in gebeurde." Van Dongen begon met het natekenen van de schilderijen die bij haar thuis hingen. Daarna maakte ze haar eerste olieverfschilderijen. Al op jonge leeftijd had ze een eigen tekenstijl die ze tot vandaag heeft behouden. Ze herinnert zich een blauw bos dat ze schilderde met een rode lucht. Van haar vader kreeg ze een zetje olieverf. "We zouden een keer met z'n tweexc3xabn gaan schilderen. Maar dat lukte niet. Ik was te ongeduldig en wilde me niets laten vertellen. Ik zwaaide het setje uiteindelijk van tafel."

Van Dongen twijfelt zelden en weet wat ze wil. Al op haar 21^ste deed ze eindexamen op de Akademie voor Kunst en Vormgeving in Den Bosch. Terwijl andere studenten aan het zwoegen waren op het vinden van een eigen handschrift, doorliep Van Dongen met gemak de academie. Na de academie won ze de eerste prijs met haar grafiek en kreeg beurzen. 
Haar schilderijen en tekeningen gaan over haar gemoedstoestand die ze met symbolen probeert te verbeteren. "In een tekening, schilderij of beeld dat ik maak, projecteer ik mijn verlangens of melancholie. Het is net wat je wilt zien. Alsof een beeld een spiegel is: nooit eenduidig maar met dubbele bodems en meerdere betekenissen."
In haar werk gaat het om een suggestie van een verhaal. "Het tot op het bot verklaren van wat ik maak is niet mijn streven. Het absurdistische in ogenschijnlijk xe2x80x98zware' thema's spreekt mij aan. Het zogenaamde zondegevoel en de zoektocht naar zingeving van het leven zijn thema's die me interesseren."
Vaak tekent ze mensen in relatie met een voorwerp. "Een voorwerp kan, net als een gezichtsuitdrukking, een betekenis krijgen. Ik ben het vaak niet eens met hoe mensen met dingen omgaan. Ze alles als xe2x80x98dood'. Dingen of voorwerpen zijn vaak niet wat je denkt dat ze zijn en dat houdt nu juist de spanning in een beeld vast.

 

KUNSTKIJKEN WENST U NOG EEN FIJNE KERSTDAG!

GER ZAAGSMA AQUARELIST PUR SANG.